XXII OGÓLNOPOLSKIE SYMPOZJUM KIEROWNICZEJ KADRY MEDYCZNEJ PROFILAKTYKA I ZWALCZANIE ZAKAŻEŃ SZPITALNYCH 2017
Strona główna   Poleć stronę   Kontakt  
e-ISSN 1898-5556
ISSN 1506-8757
  Szukaj    
Glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2015r., sygn. I CSK 825/14

Glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2015r., sygn. I CSK 825/141
 
  W art. 1 ustawy z 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób podano legalną definicję tej kategorii osób. Przesłanki medyczne tej ustawowej definicji sformułowano w art. 1 ust. 2. Zgodnie z tym przepisem ustawę stosuje się do osób, u których w trakcie wykonywania kary pozbawienia wolności. Wyszczególnienie tych postaci zaburzeń jest wyczerpujące, a tym samym trzeba uznać, że pomija chorobę psychiczną. Pominięcie to nie jest przypadkowe, skoro w uzasadnieniu projektu podkreślono, iż specyficzne zaburzenia, o których mowa w art. 1 ust. 2, nie stanowią choroby psychicznej."
   Glosowane orzeczenie2 zapadło w następującym stanie faktycznym. Wnioskodawca - dyrektor Zakładu Karnego - wniósł o uznanie K.S., uczestnika postępowania, za osobę stwarzającą zagrożenie w rozumieniu ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzającymi zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób3 i orzeczenie o umieszczeniu go w Krajowym Ośrodku Zapobiegania Zachowaniom Dyssocjalnym oraz odpowiednie zabezpieczenie obydwu wniosków. Sąd Okręgowy po ustaleniu, że uczestnik jest sprawcą m.in. zgwałcenia i usiłowania zabójstwa, skazanym na wieloletnie pozbawienie wolności, które ze względu na stan zdrowia psychicznego odbywał w systemie terapeutycznym, uwzględnił wnioski. Zespół biegłych rozpoznał u uczestnika schizofrenię paranoidalną. Dokumentacja z odbywania kary podaje, iż jest on osobą konfliktową i trudną. W opinii biegłych istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że ponownie popełni on przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby jej użycia przeciwko życiu, zdrowiu lub wolności seksualnej. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji przyjął, że jest on osobą stwarzającą zagrożenie w rozumieniu art. 1 powołanej ustawy i na podstawie jej art. 14 ust. 3 orzekł o umieszczeniu K.S. w wymienionym wyżej Krajowym Ośrodku.
Wskutek apelacji uczestnika Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżone postanowienie i oddalił wniosek. W uzasadnieniu wskazano, że skoro ustawodawca w art. 1 ust. 2 powołanej ustawy wymienił jedynie zaburzenia psychiczne, zaburzenia osobowości i zaburzenia preferencji seksualnych, a pominął chorobę psychiczną, to brak jest podstaw prawnych do uznania K.S. za osobę stwarzającą zagrożenie w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.p.o.z., co skutkowało również niemożnością wydania postanowienia o umieszczeniu go w Krajowym Ośrodku. Zdaniem Sądu drugiej instancji uczestnik powinien być i słusznie jest poddany przymusowemu leczeniu psychiatrycznemu na podstawie art. 23 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego4, co powoduje, że spełnione są wobec niego cele izolacyjno-terapeutyczne.
   W skardze kasacyjnej prokurator zarzucił naruszenie art. 1 u.p.o.z. przez błędną wykładnię wskutek przyjęcia, że ustawa ta nie ma zastosowania do...

Dostęp do pełnej wersji artykułu >>>
1 LEX nr 1677120.

2 Ustawa ta będzie przedmiotem rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny wskutek wniosków Prezydenta RP oraz Rzecznika Praw Obywatelskich, a także pytań prawnych zadanych przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu i Sąd Okręgowy w Lublinie, zarejestrowanych pod wspólną sygnaturą K 6/14.
 
3 Dz. U. z 2014 r. poz. 24, zwana dalej również ustawą izolacyjną.

4 Tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375 ze zm.

Prawo i Medycyna nr 64/ 20-02-2017, 10:10, wyświetleń: 287
drukuj drukuj


Komentarze

Aby dodać komentarz musisz się zalogować.







Copyright © 2007 - 2012 Prawo i Medycyna. Wszelkie prawa zastrzeżone.