Prenumerata kwartalnika Prawo i medycyna na rok 2018
Strona główna   Poleć stronę   Kontakt  
e-ISSN 1898-5556
ISSN 1506-8757
  Szukaj    

Prawo i Medycyna

1 2 3 4 ... z 16 następna
Czesław Paweł Kłak
    Ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej1 w art. 14 ust. 1 stanowi: „Podmiot wykonujący działalność leczniczą podaje do wiadomości publicznej informacje o zakresie i rodzajach udzielanych świadczeń zdrowotnych. Treść i forma tych informacji nie mogą mieć cech reklamy".
    Przywołany przepis reguluje kwestie przekazania przez podmiot „wykonujący działalność leczniczą" do publicznej wiadomości "informacji o zakresie i rodzajach udzielanych świadczeń zdrowotnych" oraz zakaz reklamy. Tym samym ustawodawca wyraźnie odróżnił ową "informację" od "reklamy". Zdanie pierwsze dotyczy „informacji", która może być przekazana do publicznej wiadomości, zaś zdanie drugie - reklamy, która jest niedopuszczalna, przy czym zaznaczono, że decydujące znaczenie dla oceny, czy dana informacja spełnia już kryterium reklamy, jest jej „treść i forma" (zdanie drugie art. 14 ust. 1).
Prawo i Medycyna nr 68 / 29-12-2017, 11:23
Emilia Kaczmarek
    Czy fakt, że wiele organizacji pacjentów w Polsce przyjmuje środki pieniężne od firm farmaceutycznych powinien niepokoić? Jakie potencjalne zagrożenia wiążą się z relacjami finansowymi przemysłu lekowego i stowarzyszeń pacjentów? Jaki jest zakres tego zjawiska? Niniejszy tekst stanowi próbę odpowiedzi na powyższe pytania.
Prawo i Medycyna nr 68 / 29-12-2017, 10:33
Jakub Hanc, Agnieszka Skowron
    Sprawy sądowe, w których na ławie oskarżonych zasiada lekarz i które za przedmiot mają rozstrzygnięcie o odpowiedzialności karnej, zawsze budziły duże zainteresowanie społeczeństwa. Dla prawników jednak procesy lekarzy są bardzo trudne. Sprawy te bowiem mają to do siebie, że wymagają pozyskania wiadomości specjalnych. Sąd orzekający w sprawie nie dysponuje wiedzą fachową pozwalającą ocenić postępowanie oskarżonego z punktu widzenia jego zgodności z regułami postępowania określonymi przez wiedzę tak „tajemną" jak np. medyczna. Sąd wiadomości takich nie posiada, a nawet gdyby posiadał, to i tak nie może łączyć funkcji biegłego z niezależną rolą sądu. Tego rodzaju fuzja obu funkcji pozbawiałaby możliwości dokonywania konfrontacji własnych poglądów z poglądami biegłych. To z kolei mogłoby prowadzić do naruszenia gwarancji procesowych strony, w tym prawa do zadawania pytań i kwestionowania opinii biegłych, co w konsekwencji niewątpliwie powodowałoby ograniczenie prawa do obrony.
Prawo i Medycyna nr 68 / 28-12-2017, 14:13
Katarzyna Maria Zoń
    Opieka medyczna nad pacjentem pierwotnie sprawowana była w całości przez jednego lekarza. Jednakże dynamiczny rozwój nauki oraz wyodrębnienie się poszczególnych specjalizacji lekarskich1 spowodowały ewolucję tego modelu przejawiającą się uczestnictwem dodatkowych podmiotów w procesie udzielania świadczeń zdrowotnych. Dostrzeżenie powyższej tendencji przez J. Sawickiego pozwoliło na wyróżnienie pojęcia zespołowej opieki lekarskiej, rozumianego szeroko zarówno pod względem podmiotowym (lekarze, przedstawiciele innych zawodów medycznych, personel niemedyczny), jak i przedmiotowym.
Prawo i Medycyna nr 68 / 28-12-2017, 13:03
Grzegorz Glanowski
   Problematyka podstawy prawnej roszczenia o zapłatę za ponadlimitowe świadczenia zdrowotne, będąca przedmiotem niniejszego artykułu, ogranicza się wyłącznie do świadczeń zdrowotnych udzielonych w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego (dalej: stan nagły) w rozumieniu art. 3 pkt 8 z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (dalej: u.p.r.m). Poza zakresem opracowania pozostaje zagadnienie rozliczania świadczeń zdrowotnych planowych, wykonanych w ramach rocznej kwoty zobowiązania, które na skutek następczej podmiany1 ze świadczeniami udzielonymi pacjentom w stanie nagłym znalazły się poza umownym limitem, a tym samym poza rozliczeniem. Niezależnie od tego, w przekonaniu autora przedstawioną poniżej tezę można odpowiednio zastosować także do problematyki wyłączonej z zakresu artykułu.
Prawo i Medycyna nr 68 / 28-12-2017, 12:38
Ada Tymińska
  Intensywny rozwój medycyny, szczególnie w ostatnich latach, wymusza niejednokrotnie rewizję poglądów, nierzadko również tych, które niegdyś uważaliśmy za bezwzględnie ugruntowane. Dzieje się tak między innymi w zakresie problemów związanych z końcem życia i stanami terminalnymi. Granica między podtrzymywaniem życia a sztucznym (i niecelowym) jego wydłużaniem nie jest wyraźna, a na jej określenie wpływają nierzadko, obok medycznych (najczęściej innowacyjnych) i prawnych (które często określić można by było mianem „zachowawczych"), również czynniki ideologiczne. To poczucie „subiektywizacji" potęguje również cały czas postępujący proces zmiany dawnego, paternalistycznego modelu opieki lekarskiej w taki, który w jak najpełniejszym stopniu uwzględniałby wolę pacjenta1.
Prawo i Medycyna nr 68 / 14-12-2017, 15:29
Marta Młot
    EllaOne, tzw. pigułka „po", to produkt leczniczy, który może zapobiec ciąży po odbytym stosunku płciowym bez zabezpieczenia lub w przypadku, jeśli zastosowana metoda antykoncepcji zawiodła. Działanie pigułki ellaOne polega na opóźnieniu uwolnienia komórki jajowej. W związku z tym w momencie uwolnienia komórki jajowej (owulacji) plemniki znajdujące się organizmie kobiety nie są już zdolne do zapłodnienia. Substancją czynną tabletki jest octan uliprystalu. Dla zapewnienia największej skuteczności działania tabletkę ellaOne należy przyjąć jak najszybciej, nie później niż 5 dni (120 godzin) po stosunku płciowym bez zabezpieczenia lub w przypadku, gdy zastosowana metoda antykoncepcji zawiodła. Jest odpowiednia dla kobiet w wieku rozrodczym i można ją przyjąć w dowolnym dniu cyklu miesiączkowego. Tabletki ellaOne są przeznaczone do stosowania w sporadycznych przypadkach i nie powinny zastępować stałej metody antykoncepcyjnej1.
Prawo i Medycyna nr 68 / 14-11-2017, 10:41
Jan Ciechorski
   Przypadek stanowiący przedmiot poniższych rozważań plasuje się na styku psychiatrii i leczenia schorzeń somatycznych, a tym samym na pograniczu prawa w psychiatrii i ogólnych zagadnień prawa medycznego. Nieczęsto zagadnienia z zakresu świadczeń zdrowotnych z zakresu psychiatrii stanowią podstawę rozstrzygnięć orzecznictwa, a już sprawy ze wskazanego wyżej pogranicza stanowią w sądach rzadkość. W piśmiennictwie trafnie wskazuje się na lepsze przygotowanie do zajęcia się takimi przypadkami przez personel szpitali psychiatrycznych, aniżeli szpitali wielospecjalistycznych (wieloprofilowych)1. Sprawy roszczeń wynikającymi z takich sytuacji powinny być bardzo wnikliwie rozważane. Kanwę niniejszej analizy stanowi wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 25 czerwca 2014 r.2 oraz poprzedzający go wyrok Sądu Okręgowego.
Prawo i Medycyna nr 68 / 13-11-2017, 15:50
Andrzej M. Świątkowski
Prawo do strajku pracowników medycznych a przedmiot ochrony prawnej

    Ochrona zdrowia jest areną, na której współcześnie najczęściej występują spory zbiorowe między partnerami społecznymi, osobami zatrudnionymi w służbie zdrowia oraz pracodawcami i podmiotami zatrudniającymi lekarzy, pielęgniarki, laborantów i innych pomocniczych pracowników służby zdrowia. Dbałość ustawodawcy, regulującego zasady i procedury organizacyjno-prawne rozwiązywania sporów zbiorowych, o zaspokojenie dwóch podstawowych dóbr człowieka, jakimi są zdrowie i życie, przybrała formę prawną "niedopuszczalności zaprzestania pracy w wyniku akcji strajkowej na stanowiskach pracy, przy urządzeniach i instalacjach, na których zaniechanie świadczenia pracy zagraża życiu i zdrowiu ludzkiemu" (art. 19 ust. 1 ustawy z 23.5.1991 r. o rozwiązywaniu sporów zbiorowych).
Prawo i Medycyna nr 67/ 20-07-2017, 12:12
Joanna Różyńska
    Prowadzenie biomedycznych badań naukowych na osobach niezdolnych do samodzielnego wyrażenia świadomej i dobrowolnej zgody, w szczególności małoletnich, od lat jest przedmiotem sporów w literaturze z zakresu etyki i prawa badań naukowych. Kontrowersje wzbudza zwłaszcza dopuszczalność zapraszania takich osób do udziału w badaniach pozbawionych potencjału przysporzenia uczestnikom bezpośrednich korzyści zdrowotnych, czyli w tzw. badaniach „nieterapeutycznych", których jedynym celem jest rozwój uogólnialnej wiedzy naukowej mogącej przyczynić się do wypracowania bardziej bezpiecznych i skutecznych metod diagnostycznych, terapeutycznych i profilaktycznych.
Prawo i Medycyna nr 67/ 20-07-2017, 12:12
1 2 3 4 ... z 16 następna







Copyright © 2007 - 2012 Prawo i Medycyna. Wszelkie prawa zastrzeżone.