XXII OGÓLNOPOLSKIE SYMPOZJUM KIEROWNICZEJ KADRY MEDYCZNEJ PROFILAKTYKA I ZWALCZANIE ZAKAŻEŃ SZPITALNYCH 2017
Strona główna   Poleć stronę   Kontakt  
e-ISSN 1898-5556
ISSN 1506-8757
  Szukaj    

Prawo i Medycyna

Damian Kaczan
   Ustawa z 20.05.2016 r. o zmianie ustawy o publicznej służbie krwi oraz niektórych innych ustaw modyfikująca większość przepisów ustawy z 22.08.1997 r. o publicznej służbie krwi (dalej: u.p.s.k.) oraz dodająca do tego źródła prawa wiele nowych podstawowych jednostek redakcyjnych zasadniczo weszła w życie 11.09.2016 r. Z uzasadnienia projektu nowego aktu normatywnego wynika, iż ma on na celu m.in. zagwarantowanie bezpieczeństwa wszystkim biorącym udział w procedurach regulowanych przez ustawę nowelizowaną. Warto zatem rozważyć, jak owa zmiana wpłynęła na stosunki cywilnoprawne powstające w związku z doznaniem uszczerbku na skutek pobrania krwi lub jej składników, w szczególności w kontekście bezprawności jako przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej - zwłaszcza, że problematyka ta ma ogromne znaczenie praktyczne.
Prawo i Medycyna nr 66 / 04-05-2017, 14:14
Jan Ciechorski

   Najwcześniej uchwalonym aktem prawnym w Polsce z zakresu praw pacjenta jest ustawa z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego1. Wydaje się nieprzypadkowe, iż na początku uregulowano prawa osób z zaburzeniami psychicznymi, albowiem prawa tych chorych najbardziej są narażone na naruszenie.

Prawo i Medycyna nr 66 / 04-05-2017, 11:33
Marta Gęsińska

   Zgoda pacjenta jest tematem szeroko analizowanym w doktrynie i orzecznictwie, niemniej wiele odnoszących się do niej regulacji nie przestaje stanowić kwestii spornych. Uzyskanie zgody jest w całej Europie traktowane jako warunek konieczny do uchylenia bezprawności dokonywanych przez lekarza czynności - prawo do zgody poinformowanej pojawia się np. w Konwencji Bioetycznej z Oviedo. Regulacje wewnątrzpaństwowe nie są jednak we wszystkich krajach europejskich takie same. Niewątpliwie celem wprowadzenia fgury zgody poinformowanej, a zwłaszcza mechanizmów gwarancyjnych stosowanych w przypadku uzyskiwania zgody zastępczej jest ochrona dobra pacjenta. Dziwić zatem może, że regulacje Polski i Królestwa Hiszpanii różnią się co do zaadresowania tego celu.

Prawo i Medycyna nr 66 / 04-05-2017, 10:52
Bożena Barbara Lewandowska
   Przeżywamy obecnie okres istotnych przemian w rozumieniu zdrowia i rozwoju opieki medycznej. Zmiany te zachodzą w sposób wyjątkowo dynamiczny. Zmienia się rola i zaangażowanie pacjenta w proces leczenia. Pacjent z biernego i posłusznego staje się współpartnerem, a jego relacja z lekarzem stanowi kluczowe miejsce jako warunek powodzenia podjętych działań lekarskich. W związku z całokształtem zachodzących zmian istotne znaczenie ma więc prawo pacjenta do samostanowienia. W myśl tego prawa niedopuszczalnym jest ignorowanie woli pacjenta w procesie leczenia. Lekarz nie może (poza wyjątkowymi sytuacjami) podejmować działań bez zgody pacjenta, w przeciwnym razie naraża się na bezprawność swoich działań w zakresie zarówno prawa cywilnego jak i karnego.
Prawo i Medycyna nr 66 / 27-04-2017, 11:37
Monika Kaszubowicz
   Problem ochrony prawnokarnej lekarza jest tematem pojawiającym się często w praktyce wymiaru sprawiedliwości - zgodnie z art. 44 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, Lekarz korzysta z ochrony prawnokarnej jak funkcjonariusz publiczny podczas udzielania pomocy doraźnej lub pomocy lekarskiej w trybie art. 30 wskazanej ustawy. Odrębnie ochrona taka przyznana została w art. 5 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. 2013.757.j.t) członkom medycznego zespołu ratowniczego, a więc i lekarzowi, podczas wykonywania medycznych czynności ratunkowych. Zakres ochrony prawnokarnej lekarza wyznaczany jest także przez konkretne przepisy kodeksu karnego.
Prawo i Medycyna nr 66 / 27-04-2017, 10:38
Antoni Bojańczyk
   Problematyka odpowiedzialności zawodowej lekarzy nie jest zbyt silnie obecna w judykaturze najwyższej instancji sądowej publikowanej w zbiorze urzędowym Izby Karnej Sądu Najwyższego, grupującym najbardziej doniosłe jurydycznie rozstrzygnięcia. Dokładniej rzecz ujmując, do chwili publikacji postanowienia SN z 11 lutego 2016 r. (sygn. SDI 71/15) w zbiorze nie ukazało się ani jedno takie orzeczenie. Już sam fakt wytezowania i wciągnięcia do oficjalnej publikacji mógłby stanowić dostateczny powód dla dokonania pogłębionej analizy tego judykatu i zaprezentowania go środowisku lekarskiemu oraz prawnikom zainteresowanym tą problematyką.
Prawo i Medycyna nr 66 / 27-04-2017, 10:15
Joanna Różyńska
   Ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty2 (dalej u.z.l.) dzieli eksperymenty medyczny na dwa rodzaje: eksperymenty lecznicze i eksperymenty badawcze (art. 21). Zgodnie z treścią art. 21 ust. 2 u.z.l. „eksperymentem leczniczym jest wprowadzenie przez lekarza nowych lub tylko częściowo wypróbowanych metod diagnostycznych, leczniczych lub profilaktycznych w celu osiągnięcia bezpośredniej korzyści dla zdrowia osoby leczonej".
Prawo i Medycyna nr 65/ 27-02-2017, 13:47
Jan Ciechorski
   Problematyka aktów samobójczych pacjentów szpitali psychiatrycznych jest ze swej natury zagadnieniem złożonym, stwarzającym poważne zagadnienia natury prawnej, etycznej i zawodowej. Prima facie można by twierdzić, iż jest to zagadnienie podobne do targnięcia się na swoje życie przez pacjentów szpitali wieloprofilowych, somatycznych, jednakże bliższa analiza orzecznictwa sądowego prowadzi do odmiennych wniosków.
Prawo i Medycyna nr 65 / 27-02-2017, 13:40
Błażej Kmieciak
   Na początku 2006 r. polska opinia publiczna poinformowana została o dramatycznej sytuacji jednego z pacjentów szpitala psychiatrycznego w Świeciu k/ Torunia. Omawiana w tym miejscu sprawa dotyczyła Tomasza Sowińskiego, którego sytuację zdecydowała się nagłośnić redakcja tygodnika „Newsweek". W artykule pt. „Sześć tygodni w piekle" zaprezentowana została relacja wspomnianej osoby.
Prawo i Medycyna nr 65/ 27-02-2017, 13:13
Krzysztof Eichstaedt
   Na wstępie należy zwrócić uwagę na bardzo istotną rolę, jaką mają do odegrania w procesie stosowania prawa biegli psychiatrzy. W zależności bowiem od treści opinii psychiatrycznej, podejrzany (oskarżony) jeżeli zachowaniem swoim wyczerpał znamiona czynu zabronionego, ...
Prawo i Medycyna nr 65/ 27-02-2017, 12:55







Copyright © 2007 - 2012 Prawo i Medycyna. Wszelkie prawa zastrzeżone.