XXII OGÓLNOPOLSKIE SYMPOZJUM KIEROWNICZEJ KADRY MEDYCZNEJ PROFILAKTYKA I ZWALCZANIE ZAKAŻEŃ SZPITALNYCH 2017
Strona główna   Poleć stronę   Kontakt  
e-ISSN 1898-5556
ISSN 1506-8757
  Szukaj    

Artykuły, opinie

Relacje między lekarzem (i zakładem opieki zdrowotnej) a pacjen­tem związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych mogą rodzić róż­norodne następstwa prawne. Najbardziej typowe są tu roszczenia pa­cjenta związane ze skutkami nieudzielenia mu przez lekarza (czy za­kład opieki zdrowotnej) świadczenia zdrowotnego, które to zaniecha­nie spowodowało określone w prawie następstwa, a także roszczenie związane z niepowodzeniem w leczeniu (najczęściej w wyniku tzw. błę­du w sztuce lekarskiej), które sprowadzało się do przyczynowego spo­wodowania takich właśnie następstw. Relacje te mogą powodować także określone konsekwencje prawne dla pacjenta (lub innych osób) w sytuacji, gdy osoby te swymi działania­mi naruszą dobra osobiste lekarza lub zakładu opieki zdrowotnej. Zgod­nie z art. 47 Konstytucji każdy ma prawo do ochrony czci i dobrego imienia, zaś art. 30 tejże z godności człowieka czyni wręcz przyrodzo­ne, nienaruszalne i niezbywalne prawo obywatelskie ...

02-01-2008, 12:48

W praktyce prawnej USA, Anglii, Niemiec i Francji znane są i mają długą historię, powództwa z tytułu poczęcia i urodzenia się dziecka wy­wołującego szkodę , określane anglojęzycznymi terminami „wrongful birth action" (roszczenie z tytułu złego urodzenia lub urodzenia w warunkach pokrzywdzenia), „wrongful conception action" (inaczej „wrongful pregnancy action", czyli roszczenie z tytułu niechcianego poczęcia) oraz „wrongful life action" (roszczenie z tytułu złego życia lub życia w warunkach po­krzywdzenia). Powództwa te, jak zauważył M. Safjan, należy uznać za swoisty fenomen prawny i socjologiczny . Ich ukształtowanie stanowi konsekwencję postępu zachodzącego w medycynie, w szczególności zwią­zane jest z rozwojem diagnostyki prenatalnej, a także z przyznaniem potencjalnym rodzicom prawa do planowania rodziny, inaczej określane jako prawo do wolności seksualnej, czyli możliwości zadecydowania o czasie i liczbie posiadanego potomstwa ...

02-01-2008, 12:34

Czwartego kwietnia 1997 roku z inicjatywy Rady Europy uchwalona została w Oviedo Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Godności Isto­ty Ludzkiej wobec Zastosowań Biologii i Medycyny: Konwencja o Pra­wach Człowieka i Biomedycynie (Europejska Konwencja Bioetyczna). Prace nad tym dokumentem trwały już od 1990 roku i zaowocowały aktem, który podobnie jak Europejska Konwencja Praw Człowieka zawiera normy będące wyrazem podstawowych wartości wyrosłych na gruncie cywilizacji europejskiej. Zasadniczym celem Europejskiej Konwencji Bioetycznej jest uniwersalizacja standardów prawnych w dziedzinie ochrony praw człowie­ka w związku z rozwojem nauk medycznych. Stan wielości a zarazem różnorodności regulacji prawnych dotyczących newralgicznych kwestii ochrony życia ludzkiego na najwcześniejszych stadiach jego rozwoju pre­natalnego prowadzić bowiem może do omijania istniejących w różnych krajach ograniczeń prawnych, chociażby poprzez transfer technologii czy migrację uczonych. W związku z tymi zagrożeniami podjęto w konwencji, wspomnianą wyżej, bardzo istotną a jednocześnie ambitną próbę określe­nia wspólnego fundamentu aksjologicznego dla regulacji prawnych doty­kających w sposób bezpośredni problematyki życia ludzkiego i de facto odpowiedzi na pytanie o jego wartość, godność osoby ludzkiej a także samą istotę człowieczeństwa ...

02-01-2008, 12:10

   W rozważaniach o systemie opieki zdrowotnej w Polsce nie poświęco­no należytej uwagi znaczeniu art. 7 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej w zakresie udzielania oraz finansowania świadczeń zdrowotnych. Co więcej, przepis ten pomijany jest w wielu opracowaniach dotyczących zasad udzielania i finansowania świadczeń zdrowotnych. Wskazany stan rzeczy staje się niepokojący. W praktyce art. 7 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (dalej w skrócie ustawa ta określana jest także jako „ustawa o z.o.z.") jest nie tylko podstawą udzielania świadczeń zdrowotnych, ale także podstawą żądania świadcze­niodawców pokrycia przez Narodowy Fundusz Zdrowia (poprzednio - Kasy Chorych) kosztów świadczeń zdrowotnych ...

24-10-2007, 19:58

   Występowanie w stosunku powszechnego ubezpieczenia zdrowot­nego trzech podmiotów i spełnianie świadczeń zdrowotnych na rzecz ubezpieczonych przez zewnętrznych świadczeniodawców, wymaga ist­nienia systemu kontraktowania tych świadczeń. Chodzi tu o cały kom­pleks spraw związanych z negocjowaniem warunków kontraktu oraz prowadzeniem rozmów, mających na celu zawarcie konkretnej umo­wy. Regulacja prawna tych zagadnień jest stosunkowo skąpa; na doda­tek w grudniu 2005 (podobnie jak i dwa lata wcześniej, z tym że wów­czas jeszcze pod rządami poprzedniej ustawy), doszło do sytuacji, w której brak porozumienia świadczeniodawców i NFZ o mało nie do­prowadził do zamknięcia gabinetów lekarzy rodzinnych i tym samym pozbawienia (ograniczenia) dostępności podstawowej opieki lekarskiej znacznej liczby ubezpieczonych. Dopiero pozaustawowa w istocie „me­diacja" ministra zdrowia, poprzedzona zaskakującymi oświadczeniami innych ministrów (przede wszystkim „groźba" ze strony ministra spraw wewnętrznych i administracji wcielenia lekarzy do wojska), doprowa­dziła do zawarcia porozumienia i podpisania kontraktów. Warto zatem przypomnieć, jak uregulowano kontraktowanie świadczeń zdrowotnych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych ...

24-10-2007, 11:36

   O przypadkach leczenia bez zgody pacjenta można mówić w dwóch rodzajach sytuacji. Pierwsza sytuacja dotyczy tzw."przymusu leczenia", przez który należy rozumieć istnienie po stronie pacjenta obowiązku poddania się określonemu leczeniu. W przypadku braku pożądanego zachowania po stronie zobowiązanego można zastosować w stosunku do niego przymus bezpośredni, a więc przymus fizyczny. Druga sytuacja dotyczy tzw. stanów medycznej konieczności uregulowanych m. in. w art. 33 u. o zaw. lek ...

23-10-2007, 19:03

   W procesie leczenia wola pacjenta wyznacza zakres i warunki ingerencji medycznej. Posiada ona nadrzędne znaczenie zgodnie z zasadą voluntas aegroti suprema lex esto. Obowiązek podejmowania przez lekarza wszelkich czynności, zabiegów na podstawie zgody wyrażonej przez pacjenta jest zawarty w aktach prawa krajowego, a także w dokumentach międzynarodowych dotyczących praw człowieka i podstawowych wolności. Normatywne korzenie zgody pacjenta wywodzą się natomiast wprost z zasad konstytucyjnych. Zgodnie z przepisami ...

28-08-2007, 10:06

   Od kilkudziesięciu lat liczne akty międzynarodowe mówią o prawach pacjenta, które powinny zostać włączone do ustawodawstw poszcze­gólnych państw i być przestrzegane. Szczególne znaczenie ma Dekla­racja Praw Pacjenta WHO. W 1994 r. WHO przedstawiła Model De­klaracji Praw Pacjenta jako wytyczne do stosowania w poszczególnych państwach. W dokumencie tym określa się, że każdy ma prawo do ...

27-08-2007, 13:24

   W prawie angielskim, podobnie jak w Polsce, dominuje deliktowa odpowiedzialność lekarza i szpitala. Rozwój angielskiego prawa deliktów (tort law) wiąże się natomiast prawie wyłącznie z orzecznictwem sądowym. Dziedzina ta nie doczekała się do dziś kompleksowej regula­cji ustawowej i choć można w angielskiej legislacji odnaleźć akty praw­ne dotyczące odpowiedzialności deliktowej, ich przedmiotem są głów­nie kwestie o drugorzędnym znaczeniu. Odtworzenie podstaw praw­nych dla roszczeń z tytułu deliktu wymaga więc analizy orzecznictwa, nierzadko sięgającego kilka wieków wstecz. Ponadto sądy angielskie nie stworzyły jednolitych zasad dla odpowiedzialności deliktowej, ani też przesłanek jej powstania, poprzestając na tworzeniu nowych deliktów w poszczególnych precedensach. Z tego względu przedstawione zostaną dwa podstawowe delikty, na których swoje roszczenie może oprzeć osoba doznająca szkody przy leczeniu: niedbalstwo i narusze­nie nietykalności cielesnej ...

27-08-2007, 12:09

   Warunkiem koniecznym legalności czynności leczniczych jest podejmowanie i wykonywanie ich na podstawie wskazań wiedzy i sztuki lekarskiej (lege artis). Ma to swoją podstawę w art. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza , który stanowi, iż lekarz ma obowiązek wykonywać swój zawód „zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością". Warunek działania lege artis dotyczy wszystkich czynności lekarza podejmowanych wobec pacjenta, bez względu na stadium i charakter leczenia. Należy się więc nim kierować na etapie profilaktyki, diagnozy, terapii i rehabilitacji, zarówno przy leczeniu przyczynowym, jak i objawowym. To właśnie lege artis daje lekarzowi odpowiedź na pytanie, czy leczyć, a jeżeli tak, to jak to czynić. Niezastosowanie się do przyjętych w tym zakresie wskazań wiedzy i sztuki lekarskiej będzie skutkowało bezprawnością zachowania lekarza. Sytuacje takie określa się mianem „błędu w sztuce lekarskiej". Pojawiają się także inne terminy, takie jak „błąd sztuki", „błąd lekarski", „błąd wiedzy medycznej", „błąd medyczny" , „błąd leczniczy" ...

27-08-2007, 11:38







Copyright © 2007 - 2012 Prawo i Medycyna. Wszelkie prawa zastrzeżone.